My RSS Feeds
Een Dagje Rockin' Park
Date: Sun 26 Jun 2005 , 12:00 PM — 10:45 PM
Duration: 10 hrs 45 mins
We zijn naar Rockin' Park geweest, in het Goffertpark in Nijmegen. Een (vooralsnog) eenmalig, 35000 man groot festival ter ere van het 2000-jarig bestaan van de stad.
We waren ruim op tijd vertrokken, echter, door een kleine kink in de kabel van een uur, kwamen we halverwege het optreden van Racoon pas op het terrein aan.
Gelukkig voor die gasten kunnen ze er weer staan, nadat ze onverwacht door hun vorige platenmaatschappij op straat werden gedonderd. Ze hebben een nieuw contract, een nieuw album, en nieuw enthousiasme, wat er duidelijk vanaf straalde. Kortom: hele goeie opener.
Het was warm. Errug warm en een sterke zon (ik zie er nu ook uit alsof ik met mijn hoofd een kwartiertje in het kokende water heb gezeten).
Reden genoeg om naar het optreden van de Eagles Of Death Metal te gaan, in de tent. Ik verwachtte (gezien de naam) een flinke partij headbangen, maar in plaats daarvan kregen we wat lekker harde rock, inclusief een aantal nummers die ik bleek te kennen maar waar ik nooit de naam van de band van wist. En ofschoon de bandleden ietwat cliché aandeden met hun stereotype houding, gedrag en kleding, was het niettemin een vette show met een heerschende, compleet uit haar plaat gaande drumster.
Tussendoor nog even in de hitte over het marktje gelopen, in de hitte gedronken (dûh) en in de hitte een gast van Yorin FM uitgejouwd die op het podium irritant liep te wezen en die verder niet hier het vermelden waard is.
Het volgende hoogtepunt kwam een uurtje later met de Queens Of The Stone Age. Ik had het echt ernstig te warm, net als zij, maar ze deden goed hun best en (de rest van) het publiek ging flink uit z'n dak.
Meteen daarna weer overgestoken (na weer gedronken te hebben natuurlijk) naar Jamie Cullum. De gast maakte een terechte opmerking over het feit dat het naast fantastisch toch ook wel aardig verbazingwekkend was dat iemand als hij na de Queens Of The Stone Age stond ingepland, iets wat er voor zorgde dat voor velen het optreden wat flauwtjes overkwam. Niettemin kwam hij heel goed uit de hoek met een aantal bekende, maar ook veel nieuwe nummers, die hij met veel verve wist te brengen onder het mishandelen van de arme pianovleugel.
Daarna wat eten en maar weer eens drinken, lekker op het gras in de verte naar Keane zitten luisteren, die niemand van ons genoeg kon schelen om bij het podium te gaan staan, maar die stiekem toch best goed waren.
Wat was het warm... Of had ik dat al gezegd?
Daarna was het klaar met de lol, tijd voor wat serieus entertainment. In de tussentijd werd het naastgelegen podium opgebouwd met grote goudkleurige versterkers, mixers en wat al niet meer, torentjes van een stuk of 20 in totaal. Er werden nieuwe lampen opgehangen en een groot LK-logo. Rond half acht zette een pompeus introdeuntje in, terwijl het hele veld zich verdrong voor dat podium. Na de intro kwam 'ie onder luid gejuich als een trotse pauw het podium op: Lenny Kravitz. De man is vol van zichzelf, geil op publiek en nog veel geiler op de energie die je daar uit kan halen.
Op een enkel nummer na zijn alleen de echt bekende nummers langs gekomen, waarbij het publiek ruimschoots aangespoord werd om mee te doen. Niet dat dat erg was. Het was nog steeds een flitsend concert en de sfeer was ronduit geweldig. En wéér een heerschende drumster die uit haar plaat ging.
Hekkesluiters waren R.E.M. en Nine Inch Nails. Mijn vriendin wilde halverwege per sé naar R.E.M., dus dat is waar onze wegen zich scheidden. No way dat ik NIN ging missen! In inmiddels volgepakte grote tent klonken de eerste tonen van een zwartgallige intro reeds toen wij daar aankwamen, er was alleen nog niemand op het podium?
Dit ging nog minstens 10 minuten door, terwijl het publiek almaar rustiger en bedachtzamer werd van het introotje, op een enkele opleving na als er weer eens een roadie ongezien het podium op probeerde te sluipen.
Maar daarna kwamen de mannen er toch echt aan.
In een bad van wit licht waren slechts hun schimmen zichtbaar terwijl ze een kogeltrein aan geluid in één klap in je gezicht denderden. GAAN!
Meer dan anderhalf uur lang werden we heen en weer geslingerd tussen snoeiend harde metalen, begeleid door de drum 'n' bass riffjes van drummer en langzamere, van opgekropte emotie druipende nummers.
Één groot avontuur van licht en beladen geluid werd voor ons opengevouwen. Maar zelfs als publiek wisten we Trent Reznor op één moment tijdens StarFuckers Inc. nog te verrassen. De man is duidelijk niet zo met zijn publiek begaan, die vermaken zichzelf toch wel. Maar tijdens dat nummer hield hij heel even in en dat heeft 'ie geweten ook, tot we een verbaasd en enthousiast "hell yeah!" uit zijn keel konden ontlokken en het avontuur verder dreunde.
Achteraf nog een kwartiertje op afstand R.E.M. kunnen horen, maar niet veel van meegekregen. NIN pakt je vast, slingert je rond en laat je niet meer los. En àls je dan al los bent zul je nog even nodig hebben om bij te komen. Maar ik hoorde achteraf van mijn vriendin dat R.E.M. ook wel heerschend was.
Al in al een warme fantastische dag. Er zijn maar twee problemen: Ik ben biggetjesroze verbrand en ik heb het festivalvirus weer te pakken.
Met andere woorden: Zie je op Lowlands 2005 mét zonnebrand én 2 seconden tent!
