My RSS Feeds
En de laatste paar dagen Polen: Warsaw, Poznań
Irene's familie was zo aardig om ons na ons gezamenlijke uitje in Lublin af te zetten, vanwaar we de bus (op dringend aanraden van een aardige Poolse dame niet de trein gepakt) naar Warsaw gepakt hebben.
De busreis nam weer 3 1/2 uur in beslag, waarbij het geraas van de airco op standje poolkou alleen maar overstemd werd door de radio die een niet aflatende stroom zeiknummers van Dion, Streisand en Spears liet horen.
Eenmaal aangekomen zijn we, aangezien we daar toch maar een dag zaten, verwend gaan doen en hebben we een apartementje in het oude stadscentrum geboekt bij Old Town Apartments, een bedrijfje waar wij nog nooit van gehoord hadden, maar die in meerdere grote steden op dit soort ideale lokaties appartementjes verhuurt.
Na een korte stadswandeling door het oude stadscentrum en een bezoekje aan het martelmuseum (oftewel: een luie Pool die een ondergronds gewelfje volgehangen had met kopieën van platen, teksten en replica's van martelwerktuigen) zijn we gaan eten in één van de beste (doch zeer betaalbare) restaurants van Warsaw, Dom Restauracyjny Gessler.
De ambiance is daar letterlijk vorstelijk zodra je langs de zware eikenhouten tafels loopt en in een meer dan 100 jaar oude stoel geparkeerd wordt. Één ober waakte constant over het niet overbodig aanwezig blijven van lege borden en vulde te allen tijde de glazen water aan. Een ander ging over de overige dranken, en daarna had je nog de hoofdober die onze bestellingen opnam, z'n excuses kwam maken omdat ik natuurlijk weer iets besteld had wat er niet was, en later omdat de credit card terminal kapot was (daar schaamde 'ie zich ook aardig hard voor).
Dit alles met een prachtig uitzicht vanaf de eerste verdieping op het oude stadsplein.
Toen het eten kwam vielen onze monden helemaal open: De voltallige keukenstaf (daar leek het tenminste wel aardig op) kwam naar ons toe! We kregen lege borden, waarna twee karretjes met alle etenswaren aan kwamen rijden en voor onze neus werd alles opgeschept en opgemaakt, totdat je 30 seconden hard werken later opeens twee prachtige lekkere borden eten voor je neus had! Écht zeer vet.
Ze waarschuwen in hun menukaart van tevoren dat ze geen alcohol verkopen, maar dat alle alcoholische dranken "in de menu's verwerkt zijn".
De menukaart ziet er dientengevolge ongeveer zo uit:
1. Gebraden eend met gebakken appeltjes in bosbessensaus
2. Gebraden eend met gebakken appeltjes in bosbessensaus met wijn
3. Gebraden eend met gebakken appeltjes in bosbessensaus met whiskey
4. Gebraden eend met gebakken appeltjes in bosbessensaus met vódka
5. Gebakken gans ...
6. Gebakken gans ... met wijn
Enzovoorts dus :-D
De volgende dag zijn we naar het Muzeum Powstania Warszawskiego (museum van de Warschau Opstand 1944) gegaan. De Warsaw Opstand is één van de meest trieste bladzijden uit de annalen in de Poolse geschiedenis, en één van de meest tragische episodes van WWII.
Aan het begin van de zomer van 1944 was het Rode Leger Warsaw tot op een paar honderd meter genaderd, en de Duitsers waren min of meer aan een chaotische terugtrekking bezig.
Ze hadden echter, zonder dat de Polen daar van wisten, besloten om zich in Warsaw fel te gaan verdedigen en het troepenaantal in de stad was rap aan het stijgen terwijl de Nazi's zich ingroeven.
De Poolse regering in ballingschap had ondertussen, in de hoop op een spoedige bevrijding door het Rode Leger en na toezegging van hulp door de Geallieerden, na enige onenigheid besloten om onder andere in Warsaw te beginnen aan een grote volksopstand.
Vele duizenden deden mee, en gedurende een dikke 90 dagen was de stad één groot oorlogsgebied. De rebellen hadden een tekort aan alles en waren grof in de minderheid, maar ze hebben hun mannetje gestaan.
Het Rode Leger verzette gedurende deze 3 maanden geen stap. Stalin vond het klaarblijkelijk wel makkelijk dat de opstandige elementen zo alvast voor hem werden weggehaald.
De Geallieerden kregen ook geen toestemming om zijn vliegvelden te gebruiken, waardoor de beloofde luchtbrug niet tot stand te brengen was, en er dus slechts sporadisch luchtdroppingen gedaan konden worden. Toen de Sovjets daar eenmaal aan mee gingen doen deden ze dat zonder parachutes, met als gevolg dat het overgrote merendeel van de gedropte materialen en wapens onbruikbaar werd.
Na 3 lange maanden werd het laatste verzet door de Nazi's in de kop gedrukt. Hitler was razend van woede toen hij vernam wat er gebeurd was, en in de laatste paar maanden dat de Nazi's Warsaw nog wisten te behouden zijn ze bezig geweest om de stad systematisch plat te branden en uit te moorden. Dat is ze aardig gelukt, met meer dan 85% van de stad aan gruzelementen.
Ofschoon de Polen hard gewerkt hebben aan de wederopbouw en het stadscentrum zelfs zo goed hebben nagemaakt dat de namaak óók op de Werelderfgoedlijst is gekomen zie je deze tragische gebeurtenis nog heel goed terug aan de stad, die lichtelijk zielloos aandoet en verder in het nieuwe centrum bezig is aan hypermoderne kantoorcomplexen rondom de 7e Stalin-taart (een "cadeautje" van de communisten).
Veel meer dan dat oude stadscentrum en het museum hebben we niet kunnen zien omdat we slechts één nacht in Warsaw waren, en de volgende dag was het alweer tijd om door te reizen naar Poznań.
In Poznań wonen Irena en Jasz. Dit zijn oude familievrienden van Irene d'r ouders en raad maar naar wie zij genoemd is. 's Avonds laat aangekomen was de teleurstelling groot toen we voor een leeg huis stonden. Na even rondgekeken te hebben besloten we het maar een potje kaarten af te wachten en dat bleek een goed idee, voordat we klaar waren kwamen ze al de straat in rijden.
De ruimhartige Poolse gastvrijheid waar wij eerder ook al van hebben mogen genieten viel ons ook nu weer ten deel. Nog nauwelijks bekomen van de reis werd de tafel (en wij dientengevolge ook) volgepropt met lekkere worst, vers fruit, verse groenten, verse broodjes, kaas, ham en nog veel meer (en wee je gebeente als je niet eet!)
Het was erg gezellig, en Irena en Irene praatten hondertuit over van alles en nog wat. Daarna kregen we zelfs een eigen slaapkamer en een badkamer toegewezen! Het huis waar ze in wonen was dan ook gewoon uitgegroeid tot een kast van een villa, met 4 badkamers, 3 keukens, 5 woonkamers en een heleboel slaapkamers.
De volgende dag werden we door een secretaresse van Jasz opgehaald en naar zijn kantoor gereden. Dit advocaten (nou ja, niet echt, maar de functie bestaat niet echt hier, juridisch adviseur zou de beste vertaling zijn) kantoor lag vlak bij het centrum van de stad. We kregen één van "zijn" juristen mee, Piotr, een net afgestudeerd kereltje die bijzonder zenuwachtig was dat 'ie de huisvrienden van de baas moest gaan rondleiden, terwijl hij zelf eigenlijk ook niet veel wist van de historie van de stad.
Poznań was de eerste hoofdstad van het toen nog zeer machtige koninkrijk Polen, en het is nog steeds de belangrijkste stad in de regio Wielkopolska, oftwel "klein Polen". Polen is door de geschiedenis heen aardig over de kaart gezworven en zelfs van de kaart verdwenen (in welke tijd de stad Posen ging heten), maar Wielkopolska is altijd de geboortegrond en de kern van de atie gebleven, en de inwoners gaan daar zeer prat op.
Weer een mooi oud stadscentrum, dit keer echter duidelijk nóg ouder en aan minder (of juist meer) planning onderhevig geweest. Dé absolute topattractie van de stad zijn zonder meer de 2 geiten die bovenin de klokketoren van het stadhuis elke dag op het middaguur naar buiten komen en dan 12x hun koppen tegen elkaar botsen. Het verhaal is dat er bij de opening van de klokketoren echt 2 geiten daarboven stonden, en dat men dit zo'n goeie grap vond dat men dit loopwerk er heeft neergezet om voor altijd hier aan te herinneren.
Mijn grote vraag is: Waarom stonden er op dat gemeentehuis nou de hoofden van o.a. Crassus, Brutus, Vergilius, Tyrannus en nog wat meer van die types?!?
Affijn. In het museum wat in het gemeentehuis gevestigd is beweren ze dat een Poolse werkplaats uit de regio de eerste in Europa was die echt porselein kon maken, en dat deze werkplaats later alleen nog maar is geïmiteerd maar nooit meer geëvenaard. Hun collectie was echter niet echt overtuigend, net zomin als het Engels wat er op de plakkaten stond. De 15e-eeuwse interpretatie van wilde dieren op het plafond daarentegen wel, hilarisch!
Na nog een kort bezoek te hebben gebracht aan een luchtorgelconcert (dat was aardig lauw, op zijn interpretatie van Ennio Morricone's "Once Upon A Time In The West" na, de barokke kerk daarentegen was uniek in Polen) was het even tijd om Piotr te laten bedaren.
Nadat hij ons nog had voorzien van wat foldertjes en wat kaarten zijn we er in ons eentje op uit getrokken voor een lange stadswandeling langs de vele monumentale gebouwen, waaronder de prachtige universiteit en het monument voor de opstand van 1956.
We eindigden in een gezellig stoomtreintje ("het oudste van Europa") wat om het kunstmatige meer heen reed. Daarna zijn we opgehaald door Irena en Jasz om gezellig bij vrienden te gaan eten (en drinken).
De volgende dag zijn we nog op bezoek geweest in een kasteeltje niet ver buiten Poznań, waar een rijkaard een grote verzameling van zo ongeveer alles had opgebouwd. Er was zelfs nog wat oud-Hollands en oud-Vlaams houtsnijwerk te bewonderen en een bijna volledig Huzarenharnas.
En ja... die avond was het weer naar huis <snif><snif>... En Irene bleef daar <snif><snif>
