My RSS Feeds
Geraas Over Cultuurvervuiling
Ik heb al een leuke naam voor m'n laptop verzonnen. Mijn Sharp Mebius Muramasa zal Masamune gaan heten. Sommige reviews refereerden aan Muramasa als een man die zwaarden maakte die zo scherp waren, dat je ze in het water van een langzaam stromende rivier kon steken, en dat ze de voorbijstromende blaadjes doormidden zouden snijden.
Ik ben een beetje aan het rondkijken geweest en naar bleek was dit niet bepaald het hele verhaal.
Aan de ene kant heb je Masamune. Masamune lijkt dé grootste zwaardsmid aller tijden in de Japanse geschiedenis te zijn. Hij lijkt te hebben geleefd van de late 13e tot en met de midden 14e eeuw, een eeuw waarin het extreem moeilijk was om staal puur genoeg te krijgen om er kwaliteitszwaarden mee te smeden.
Hem scheen het toch wel aardig te lukken. Het was een tijd waarin de ware Japans Zen-Samurai geest zijn hoogtepunt beleefde, en een samurai's zwaard was net zo goed een heilig object als een moordwapen.
Bronnen vertellen dat Masamune verantwoordelijk was voor de Hanjo Masamune, het zwaard wat symbool werd van het machtige Tokugawa-shogunaat, wat in feite de macht had over Japan van +/-1600 tot +/- 1870. Er kwamen echter enkele Tokugawa-familieleden die omkwamen door een Masamune, en nadat een ander hara-kiri had gepleegd met een Masamune werden ze allemaal streng verboden.
Aan de andere kant heb je Muramasa. Hij smeedde zijn zwaarden rond de vroege 16e eeuw, de periode van de Sengoku-Jidai, het Grote Interne Conflict (waaruit de Tokugawa's als heersende macht voortkwamen).
In principe had iedereen oorlog met iedereen.
Al verschilden beide smeden in stijl en bouw, mede door een verschil in omstandigheden en eisen, de kwaliteit van Muramasa's werk lijkt te worden beschouwd als (bijna) gelijkwaardig aan dat van Masamune.
Ergens tussendoor is deze legend geboren:
Masamune en zijn leerling Muramasa ontmoetten elkaar bij een beekje.
Ieder had zijn beste zwaard meegenomen.
Om zijn leraar de kwaliteit van zijn werk te tonen, hield Muramasa zijn zwaard in het beekje.
De blaadjes die voorbij kwamen drijven werden perfect in tweeën gekliefd.
Muramasa stak zijn zwaard in de hoogte, trots op zijn werk.
Masamune hield nu zijn zwaard in het beekje. Muramasa keek toe en zag dat alle voorbijdrijvende blaadjes het zwaard ontweken.
Daar is nu dan hele verhaal. Plotseling, bekeken vanuit een compleet ander oogpunt, zien we dat Muramasa's zwaarden, alhoewel scherp, de essentiële spiritualiteit missen. Daarom zijn ze alleen maar goed om mee te moorden. De legende gaat dan ook dat zodra iemand een Muramasa trekt, er bloed MOET vloeien.
Op deze manier worden Masamune en Muramasa een metafoor voor verschillende filosofische kijken op de strijd.
Ik kan er niets aan doen dat mijn laptop de naam Muramasa draagt. Maar om eerlijk te zijn ben ik het hier toch wel met Masamune eens. Echter, gezien het feit dat we het nu eenmaal over wapens hebben is de contradictio in terminis dermate intrigerend dat ik deze tegenstelling in de nomenclature wil brengen.
Echter: Sharp zou zich moeten schamen. Een onderdeel van een legende misbruiken als marketinginstrument zonder zelfs maar enige verwijzing naar de echte betekenis te maken is een belediging voor elke cultuur.
Daar wil ik nog aan toevoegen dat ik het algemeen wantrouwen waarmee de Japanners de commercialisering van hun cultuur bekijken heel goed kan begrijpen en dat ik er ook mee sympathiseer.
Je gelooft je ogen niet als je ziet wat voor complete onzin er voor waarheid is geschreven met deze twee namen er in omdat iemand het in een manga/anime film gezien heeft.
Helaas is dit niet anders met onze eigen legendes en mythes. Elke film die je vandaag de dag gaat bekijken, zij het Troy, Gladiator, Van Hellsing of wat dan ook. Vandaag de dag zijn de dingen zo door elkaar gehaald, verdraaid en verwrongen dat er daadwerkelijk mensen zijn die geloven Conan The Barbarian echt heeft bestaan, en Adolf Hitler niet.
Maar wie geeft daar nou nog wat om? Wat kan het wie dan ook wat schelen dat Achilles Troje nooit van binnen heeft gezien? Dat Van Hellsing Dr. Jekyll nooit zelfs maar heeft gekend? Dat vampieren eigenlijk een soort van half vleermuis/half mens zijn?
Niemand, omdat daar nou eenmaal niet zo veel geld mee is te verdienen, niet dan?
