My RSS Feeds
Irakezen en hun penibele situatie
Generaal Petraeus heeft dan eindelijk zijn rapportage voor het Congres voorgelezen. Het was een redelijk voorspelbare.
De regering-Bush heeft al zolang het "wacht nou op het rapport"-excuus opgehangen en daar zoveel waarde aan vastgehecht dat het niet aannemelijk en volgens mij nagenoeg onmogelijk is dat deze rapportage a) volledig, b) objectief en c) waarheidsgetrouw is. De tweede alinea ("dit is écht mijn rapport! Ik heb het zelf geschreven!") maakt dit gevoel er niet beter op.
En voorwaar ik zeg u: Géén enkele van de conclusies in het rapport vormen ook maar enig bezwaar voor de huidige regering. Niet ééntje! "The Surge" kan, volgens Petraeus, op zijn vroegst in de zomer van 2008 stoppen. Meer is er niet gezegd over terugtrekkingen.
Goed, zowel Petraeus als Crocker lijken in ieder geval de beginselen van een concept van een plan van aanpak te hebben, gebaseerd op de succesjes die er inderdaad vast wel zijn.
Maar een aantal eigenschappen baren mij veel zorgen.
Veiligheid
Ten eerste het positieve beeld over de veiligheid. Op de Excel grafiekjes uit de sheets op pagina 3 is keurig te zien hoe het aantal aanvallen dramatisch is afgenomen. De betrouwbaarheid en manipulatie van de cijfers daargelaten is er echter ook duidelijk te zien dat ze op dit moment net zo erg zijn als meer dan een jaar geleden. Dit maakt de vooruitgang in krap 5 maanden net zo groot als de achteruitgang in ruwweg dezelfde tijd. Vreemd blijft ook dat àls de beveiliging écht zó dramatisch aan het verbeteren is (Nuri al-Maliki heeft het over een daling van 75%, wat dan weer een directe tegenstelling is van de Amerikanen), waarom gelooft driekwart van de Irakezen dan dat de veiligheid er alleen maar erger op is geworden?Bevolking en steun
Vooral Petraeus blijft hameren op het feit dat 'ie al-Qa'ida zo succesvol aan het terugdringen is; hij refereert maar liefst 22x aan ze in zijn rapport, ofschoon al langere tijd duidelijk is dat de organisatie bepaald geen grote rol in het geweld heeft. Het grootste deel van de gestegen veiligheid dankt de generaal met name aan de als propaganda-voorbeeld aangehaalde Anbarezen, die plotseling, als een Deus ex Machina, zich achter de Amerikanen scharen als direct gevolg van "The Surge". 60% van de geïnterviewde Irakezen gelooft echter nog steeds dat elke aanval tegen de buitenlandse troepen meer dan gerechtvaardigd is. In Anbar stikt het van de Sunni, die zonder twijfel het grootste deel van die 60% uitmaken. Velen van hen hebben met hart en ziel gevochten tegen de bezetting, maar ook uit zelfbescherming tegen de Shi'a. Dit roept vragen op over hun loyaliteiten. Het zijn op dit moment op zijn best gelegenheids-allianties, geboren uit een bepaalde noodzakelijkheid. Zoals ene Lt. Mackesy zegt: "One day they're laying IEDs, the next they're police collecting a paycheck"Humanitaire crisis en corruptie
De twee allergrootste problemen in Irak worden echter door noch Petraeus noch Crocker aangestipt. De Global Policy Watch rapportage van juni 2007 doet dit wel, en het geeft een zeer droevig beeld van de humanitaire situatie in Irak. De conclusies van dit rapport in hoofdstuk 8 spreken voor zichzelf:Iraq faces a growing humanitarian emergency, with unprecedented death and displacement. [...] up to 8 million people were vulnerable and in need of immediate assistance. [...] Education has broken down. Unemployment [is] about 60% [...]. An estimated 54% of the Iraqi population lives on less than a dollar a day, among which 15% live in extreme poverty. The public health system is weak and losing capacity. Electricity is in short supply. Only 32% of Iraqis have access to clean drinking water. [...] 4 million Iraqis [are] acutely vulnerable due to food insecurity. Severe malnutrition doubled between 2003 and 2005. Iraq 's humanitarian emergency has reached a crisis level that compares with some of the world's most urgent calamities.
Dit is natuurlijk deels door het acute gebrek aan veiligheid, maar feit is dat bovenstaande problemen de basis vormen voor de vicieuze cirkel van geweld en ellende. Daarnaast is het de bijzonder grote corruptie die er nu heerst die de reconstructie en het overheidsapparaat deels platlegt. Wederom het Global Policy Watch rapport, hoofdstuk 9 dit keer:
From the first days, the US and its occupation partners built a wasteful, unaccountable and corrupt system in Iraq. Massive theft, fraud, bribery, and malfeasance of every kind have infected the reconstruction, procurement and governance process. There are hundreds of fraudulent, incomplete, failed or useless projects that have drained Iraq 's revenues of tens of billions of dollars. Judging from end-results, the projects have produced astoundingly little of lasting benefit to Iraqis. [...]
Nergens wordt een effectieve aanpak aangestipt. Wel wordt terloops nog even opgemerkt dat Irak inmiddels weer één van de beste wapenklanten van de VS is geworden.
Tot slot de neiging van beide om de schuld bij de huidige regering van Irak te leggen. Dit vind ik persoonlijk nog de meest gevaarlijke ontwikkeling. De rapportages, duidelijk op thuis-consumptie gericht, schuiven een deel van de schuld en verantwoordelijkheid af op de Iraakse regering. Dit deed Bush ook al bij zijn bezoek aan Anbar, wat duidt op een gerichte lijn van communicatie. Het grote gevaar daaraan is, en deze stank komt er nu al vanaf walmen, is dat dit de potentiële uitgangs-strategie wordt waar ze naar op zoek zijn in de Amerikaanse politiek. "Zie je wel, we proberen het, maar de Irakese politiek wil niet (meer)" in combinatie met opgeklopte getallen en verborgen onbetrouwbaarheid over het Iraakse leger en politie is hét excuus om met opgeheven hoofd de grootscheepse terugtrekking aan te vangen.
En tussen alle ellende in ben ik het met dat stelletje incompetente zakkenwassers op één punt wel degelijk eens: Terugtrekking van de Amerikaanse troepen, al hun tekortkomingen en negatieve bij-effecten ten spijt, zou desastreus zijn.
