My RSS Feeds
Nog Een Paar Dagen In Sint Petersburg
We hebben de Kazanskiy Sobor (Kazan Kathedraal) bezocht, die aardig is. Het is nog steeds een kerk, in tegenstelling tot veel anderen die tot musea zijn omgebouwd. Dit betekent dat het binnenste van de kerk nog erg statig en vroom voordoet. Het probleem wat ik er persoonlijk mee heb is dat het uiterlijk eigenlijk een schaamteloze poging is om de San Pietro in Rome te kopiëren. Onvermijdelijk zijn de beste details daaraan verdwenen in het ontwerp.
De bouwers hadden het plan opgevat om de kathedraal op te trekken met materialen die alleen maar uit Rusland kwamen, wat er de reden van is dat het graniet en het marmer een heel vreemde kleur hebben, die je niet vaak meer tegen zult komen.
De reden voor de bouw was om de generaal te eren die Napoleon verslagen heeft. Hij is door de priesterij heilig verklaard, en zijn stoffelijk overschot is er te zien in een glazen kist, tezamen met een icoon wat door de lokale bevolking zeer wordt vereerd.
Omdat de kerk nog functioneert als kerk is er een grote collectie oude iconen, die ook allen worden vereerd.
Elke gelovige die er langs komt slaat een kruis, brand een kaarsje en kust de glazen behuizing. En om de zoveel tijd komt er een babuschka (= ouwe bes) langs om die glazen behuizing met grote precisie en accuratesse schoon te maken (na natuurlijk nog een kruis geslagen te hebben).
Affijn. Daarna zijn we naar de Kathedraal van De Verlosser Op Het Bloed gegaan. "Het Bloed" is het bloed van tsaar Alexander II, die neergeschoten is op de exacte plek van de kathedraal in 1881. In tegenstelling tot de neo-klassieke Kazanskiy Sobor en veel van de kerken in Sint Petersburg is deze kerk ontworpen in een klassieke Russische-Orthodoxe stijl. Wat 'm weggeeft is dat, in tegenstelling tot échte oude Russisch-Orthodoxe kerken, het hele interieur één zaal is. De gehele oppervlakte aan de binnenkant en een gedeelte van de buitenkant (gezamenlijk zo'n 7000 m2 is mij verteld) is bedekt met mozaïken. Adembenemend (en wat een werk)!
Het heeft meer dan 27 jaar gekost om de kerk in haar originele staat terug te brengen nadat de communisten haar een paar decennia als opslagloods gebruikt hadden.
Ook zijn we nog naar het Wodka-museum gegaan, dat was ook leuk. De slimmerikken hebben een expositie van 2 halletjes ingericht, waarna je eindigt in een 17e eeuwse Traktir (een soort van wodka/eetcafé), met een enorme collectie wodka's. En ook al zijn we er tegen, we MOESTEN gewoon een foto maken van JV bij de flessen. JV en ik hebben er onze missie van gemaakt om elke dag een fles van een ander merk wodka te drinken, en tot zover gaat dat érg goed (goeie wodka kost 150 RUR, wat +/- € 3 is).
Verder langs het militair historisch museum gekomen (JV: "Hotel Security", ik: "SpeelgoedSpeelgoedSpeelgoed!") maar daar zijn we niet meer in gegaan. Het was vroeger de stadswapenopslag, en nu hebben ze een mooi arsenaal artillerie van 1600-WWII en ander zwaar geschut uit WWII (Stalinorgels, geladen mobiele raketlanceerinrichtingen, tanks, Extreem zware artillerie enzovoorts).
En natuurlijk het Klooster, met een enorm kerkhof erbij waar beroemdheden als Shostakovich begraven liggen. Het is aardig vaag om te zien hoe het communisme de graf-ethiek beïnvloed heeft. Ruslands' meest gebruikelijke grafmonument is een soort van kleine obelisk met een klein bad-vormig bloembedje er omheen en (als je mazzel had) een hekje daaromheen. Natuurlijk wordt dit ontwerp uitgebreid zodra er meer geld beschikbaar is, inclusief de gebruikelijke kruizen en dergelijke.
Het kan echter bijna niet anders of mensen worden verticaal begraven, aangezien bijna ten allen tijde de oppervlakte van het graf te klein is voor welk mens dan ook om in te liggen.
Het communisme bracht natuurlijk grote veranderingen aan in deze tradities met haar streng atheïstische anti-kerk houding. Plotseling worden de kleine obeliskjes niet meer met een kruis versierd, maar met een felle rode ster. Waar de christenen het op ronde witte obelisken hielden, waren de Soviets duidelijk meer gecharmeerd van een hoekigere variant van donkerder steen, met de vlammend felle rode ster in het midden.
Als het een beroemd of belangrijk iemand betreft wordt er uitgewijd met verschillende soorten graniet om een voetstuk te maken en een soort van open tombe, met de gouden letters en het wapen van de CCCP er op. En ze doen iets wat ik nog niet (veel) eerder heb gezien: Ze maken kleine "serie-"graven.
We hebben er verschillende gezien "aan de mensen die tragisch zijn omgekomen bij het ongeluk in die-en-die fabriek" of iets dergelijks. Ik weet niet of deze mensen (meestal tussen de 5 en de 30) nog ergens apart begraven zijn, maar mijn idee is van niet.
Damn... Nog 3 minuten internettijd over... Ik kap ermee.
