My RSS Feeds
Nog een paar dagen Polen: Zamość, Biłgoraj
Wat waren wij blij dat we van die camping in Tarnów wegmoesten een dag nadat die Roma gearriveerd waren! Ze hadden het reuze gezellig, maar "luidruchtig" en "aanwezig" zijn de eufemismes van de dag geworden daar. Een paartje Nederlanders vertrok subiet in hun kleine sleurhutje, hulpeloos nagekeken door een machteloze en lichtelijk wanhopige campingeigenaar. We hadden echt serieus met die kerel te doen omdat 'ie zo'n stel über-Tokkies in z'n bungalowtjes had (welke bungalows verschilde ook nog eens van uur tot uur), maar wij moesten toch weg.
Affijn. Daar we nog even in Zamość rond wilden kijken voor onze afspraak met Irene's familie, hebben we de trein een dag eerder gepakt, was weer lekker 3 1/2 uur nixxen, en weer kwamen we 's avonds laat aan. Het regende gelukkig (nog) niet (meer). Ik weet heel zeker dat de taxichauffeur die ons naar de camping bracht ons getild heeft door flink om te rijden, maar uiteindelijk was de rekening zo'n 6 złoty, zo'n € 1,50, dus we waren te moe om er moeilijk over te gaan doen of zo.
De camping zelf was wederom (zeker naar Oost-Europese maatstaven) buitengewoon goed. Een aantal leuke bungalows, die we dus niet van binnen hebben gezien, een zwembad, een volleybalbaan, 2 tennisbanen, een trampoline en een "Chinees" restaurant waren allen op het terrein aanwezig.
En natuurlijk de verbaasde blikken van de mensen als je binnen 10 seconden een tent hebt staan (om vervolgens de gewonnen tijd weer te verbrassen aan de luifel, die toch weer een eigen handleiding van opzetten heeft, maar goed).
Zamość is opgericht door Jan Zamoyski, de lokale volksheld daar. Deze aardig rijke grootgrondbezitter zag rond 1580 een heuveltje en liet een Italiaanse architect, Bernardo Morando, komen om "het perfecte dorp" te tekenen en te bouwen. En dat is aardig gelukt. Naast wat oerlelijke gebouwen die na de oorlog ertussen of erbij zijn geprakt is het dorpje nog nagenoeg in dezelfde staat als toen het gebouwd werd. Vandaar de (door hunzelf gegeven) bijnaam "Parel van de Renaissance".
Goed. Nu de realiteit: er is niet bijster veel te zien daar. Tarnów was gezelliger. Het paleis is niet toegankelijk (da's een rechtbank), en hét pronkstuk van de Rynek, het gemeentehuis. Verder waren de twee musea waar we heen wilden helaas gesloten. Verder nog een aantal "vroegere" gebouwen, die nu geen functie meer dienen of gewoon tot ruïne zijn verworden. Maar al met al toch erg leuk en pittoresk.
Na een aantal uren in de regen rondgestekkerd te hebben (we hebben zelfs de koets-toer gedaan, met een dronken Pool die ons van alles vertelde wat maar half te verstaan was) hebben we alles op de camping alles in de stromende regen opgedoekt en zijn we naar het hotel gegaan. Na een tijdje kwam de familie aan, het was gezellig ende leuk.
De reden dat ze hier waren was omdat we met z'n allen naar Biłgoraj wilden, de geboorteplaats van "oma Polen", en de woonplaats van een paar oude familievrienden die de familie al erg lang niet meer gezien hadden.
Biłgoraj ligt een klein eindje van Zamość verwijderd, en is klein genoeg om geen landkaart te hebben. Voeg daaraan toe dat het in de Tom-Tom slechts een witte leegte is, en je hebt een probleem. Het probleem werd opgelost door Irene, en we hebben een prachtig filmpje van haar die lichtelijk wanhopig probeert om 3 ruziënde oudjes te verstaan. Alles bij elkaar hadden we het adres zo gevonden en we kwamen al snel aan bij een groot huis.
Daar werden we zeer hartelijk onthaald door Elżbieta en haar dochter Natalja, en natuurlijk babcia, een oud besje van 85 wat nauwelijks nog kon lopen, maar op de nieuwste aanwinst in de familie (van de oudste dochter Iza, die dan weer tandarts was) paste en echt ontzettend blij was om ons te zien. Meteen werd de tafel volgestouwd met eten door de 21-jarige studente Pedagogische Animatie Natalja, die gelukkig ook een woordje Engels sprak.
Tussen de (oude) foto's en de verhalen door kregen we te horen dat ze inmiddels het hele huis verbouwd hadden, en nog veel meer.
Na het eten, de koffie, het gebak, de verhalen, de foto's en een lichtelijk geëmotioneerde maar nog zeer krasse babcia hebben we het graf bezocht van oma Polen en er een prachtig bloemstuk neergelegd (wat hebben het lokale bloemenwinkelvrouwtje erg blij gemaakt en haar hele dag gered), samen met alle voorwerpen die we meegekregen hadden van de anderen.
Toen we terug waren nog kennis gemaakt met Iza en haar man en hun 6-jarige zoontje Michael. Na nog meer eten te hebben gekregen en nog meer koffie gedronken te hebben en nog meer gezelligheid en nog meer verhalen en nog meer foto's was het al snel tijd om weer te gaan. Telefoonnummers en e-mails uitgewisseld (Irene lijkt de familiebanden voort te gaan zetten met Natalja, de twee konden zeer goed met elkaar opschieten), en daarna nog even snel een paar foto's gemaakt van de XVIIe-eeuwse kerk en toen was het alweer tijd om te terug te gaan naar het hotel.
Maar ofschoon we reeds aardig volgepropt waren door de Poolse familie, hadden we toch nog honger toen we in Zamość aankwamen, dus hebben we, op aanraden van de Lonely Planet, besloten om naar het restaurant van hotel Zamojski te gaan.
Goed.
Als we geweten hadden dat het zo zou lopen waren we misschien niet gegaan. De bediening was ronduit slecht, het eten was geweldig, maar het kostte gewoon uren om het voor te bereiden. Het was dat óf de koks waren dronken.
We kwamen om 20.15 uur binnen en liepen om 23.45 uur pas weer naar buiten, allen zo melig als een zak versgemalen graan.
Kortom, een lange maar zeer fijne dag. De dag daarna zijn we afgezet in Lublin om van daaruit de bus naar Warschau te pakken.
